شبيخون زدند و ميانشان كشتار بسيار كردند . كسانى كه از دم شمشير غوريان جان به سلامت بردند ، پا به فرار نهادند . ولى كجا مىتوانستند بگريزند ، در حالى كه غوريان در پشت سرشان بودند و رود جيحون در پيش رو قرار داشت . ختائيان گمان مىبردند كه غياث الدين با لشكريان خويش بر آنان حمله برده است . ولى همين كه صبح شد و دانستند كه غياث الدين در اقامتگاه خويش است ، دلگرمى يافتند و پايدارى كردند و تمام روز را به جنگ پرداختند . از هر دو دسته گروه بسيارى كشته شدند . هنگامى كه غوريان سرگرم جنگ بودند سربازان داوطلب نيز به آنان پيوستند و از سوى غياث الدين نيز به ايشان كمك رسيد . از اين رو ، مسلمانان در جنگ پافشارى كردند و چيرگى ايشان بر آن كافران فزونى يافت . امير حروش كه مردى بزرگ و سالمند بود بر قلب لشكر ختائيان حمله برد و زخمى خورد كه از ضربت آن جان سپرد . بعد محمد بن چربك و ابن خرميل با ياران خود به ختائيان حمله‌ور شدند . و جار زدند كه هيچ كس نبايد دشمن را با تير يا نيزه بزند . غوريان به شنيدن اين دستور گرزهاى گران برگرفتند و به ختائيان حمله بردند و آنان را شكست دادند و تا جيحون راندند . هر كه درنگ مىكرد كشته مىشد و هر كه خود را در آب